اتم تقسیم [1] (از لاتین : atomum و این از یونانی : ατομον ، غیر قابل تقسیم ) کوچکترین مقدار یک عنصر شیمیایی است که قدرت خاص خود را دارد و نمی توان آن را با فرآیندهای شیمیایی کرد .
اگرچه بیشتر یک اتم فضای خالی است، اتم ها از ذرات کوچکتری تشکیل شده اند. طبق سنت آنها معمولاً به موارد زیر تقسیم می شوند:
- کورتیا : بزرگترین قسمتی که توسط ابری از الکترون ها تشکیل شده است
- هسته : nel centru، متشکل از قطب های نوکلئون ( پروتون ها و نوترون ها )
حجم هسته 10000 برابر کوچکتر از کل اتم است، اما تمام جرم اتمی در آن متمرکز است، زیرا الکترون ها جرم ناچیزی دارند.
در مورد اتم ها، تعداد الکترون ها خنثی نیست و با پروتون ها یکسان است، این همان چیزی است که هر عنصر شیمیایی را مشخص می کند. تعداد پروتون های یک اتم را عدد اتمی می نامند و جایگاه آن را در جدول تناوبی عناصر مشخص می کند.
با توجه به ترکیب هسته به اتم ها می گویند:
- ایزوبارها یکسان : اتم هایی با عدد جرمی .
- ایزوتونها : اتمهایی که تعداد نوترونهای یکسان و تعداد پروتونهای متفاوتی دارند.
- ایزوتوپ ها : اتم هایی که تعداد پروتون های یکسان و نوترون های متفاوتی دارند.
خواص شیمیایی اتم های ایزوتوپی مشابه است، اما ایزوتون ها و ایزوبارها مشابه نیستند.
